“Ik wil je NÓÓÍT meer kwijt.”

Ik blijf het altijd een interessant verschijnsel vinden hoe we doorgaans zo goed op onze eigen benen kunnen staan. Tot dat we iemand tegenkomen die ons de zevende hemel optilt en onze voeten van de grond afsnijdt. We raken in een mum van tijd zo gebonden aan elkaar dat we ons kort daarna geen leven meer zonder elkaar voor kunnen stellen. Dit vind ik nog het gekste. Het feit dat een persoon van wie we tot dan toe niet eens wisten dat hij/zij bestond, een onmisbare plaats in ons leven inneemt. Zomaar, ineens.

Al die moeite die we vervolgens doen om bij elkaar te kunnen blijven. Hoe we onszelf in bochten wringen en soms zelf heel ongelukkig maken om het te laten slagen. Dit hoeft eigenlijk helemaal niet. De ander loslaten lijkt misschien het einde van de wereld, maar dat is het niet. Dat leren we keer op keer met vallen en opstaan en dan toch.. Toch overkomt het ons elke keer opnieuw. Puur omdat we ons willen laten geloven in een sprookje. In een sprookje waarin we uiteindelijk wél iemand tegenkomen waar we de rest van ons leven mee samen blijven.

Wat een verstikkend idee, eigenlijk, als ik er nu zo over nadenk. Is het niet veel beter en gezonder voor onszelf en de ander, om af te zien van dit waanidee? Om los te kunnen laten wanneer dat moet, in plaats van vast te houden aan iets wat niet meer werkt? Waarom vinden we het zo moeilijk om op zoek te blijven naar wat ons ten diepste gelukkig maakt? Waarom willen we zo graag in sprookjes geloven, ook al stellen we onszelf teleur? Hoe vaak komt het niet voor dat mensen eigenlijk niet bij elkaar willen zijn, maar toch wel blijven. Uit angst, uit medelijden, uit onzekerheid. Waarom al dat leed dat we onszelf en geheid ook de ander aan blijven doen?

Als we nou eens zouden accepteren dat alles goed is zoals het is. Dat iedereen die in ons leven hoort te zijn op dit moment ook in ons leven is. Wij blijven in tussentijd de dingen doen die ons gelukkig maken en genieten van de mensen en situaties die we elke dag meemaken. Is dat dan zo moeilijk? Het sprookje dat je de allergrootste liefde van je leven op een dag tegenkomt en naar de zevende hemel vliegt bestaat niet. Iedereen die iets aan jou leven toevoegt op dit moment, is ook precies op dit moment in je leven. Probeer dat te leren zien en de mensen die onnodig leed veroorzaken los te laten. Liefde is niet alleen gebonden aan één persoon. Liefde is overal. Overal om je heen en niet alleen in mensen, nee écht overal. Alleen wij moeten dit nog leren zien en ervaren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s