Een romantische Valentijnsdag met… mezelf?

“Oh, nee echt? Is het vandaag 14 februari? Ja, Valentijnsdag alweer? Het is dat jij het zegt, het is helemaal aan me voorbij gegaan. Maar, goed, wat verwacht je dan ook anders, er valt voor mij niet veel te vieren, haha!”

Zo verwelkomde ik alweer de tweede Valentijnsdag als een single jongedame. Totaal niet bewust van het feit dat het alweer de dag is waarop alle stellen elkaar weer eens gaan vertroetelen. Omdat het moet, omdat iedereen het doet en omdat het anders bijna lijkt alsof je je partner niet genoeg liefhebt. Iedereen viert het en doet moeite voor elkaar, hoe kan jij nou niet mee willen doen!

Goed, wat ik eigenlijk wil meedelen is weer een nieuw besef in mijn ontwikkeling die ik dankzij deze dag heb op gedaan. Ik heb namelijk jarenlang overal wel gelezen en vele mensen horen zeggen dat je pas echt gelukkig kan zijn in je relatie als je van jezelf houdt. Nu begreep ik dit tot nu toe nooit zo goed. Ik vond het altijd zo’n raar idee. Dus ik moet eerst helemaal tot over m’n oren verliefd op mezelf zijn voordat ik echt van iemand anders kan houden? Waarom in hemelsnaam zou ik dat moeten?

Zo zijn er op die manier wat jaren verstreken, jaren met een geliefde en ook jaren zonder een geliefde. Allebei hadden ze leuke en lastige kanten, maar het lukte me tot nu toe goed om dat zelfliefde te omzeilen alsof het iets was wat ik echt niet nodig had.

Nu ik sinds de afgelopen jaren steeds bewuster ben gaan kijken naar mijn persoonlijke ontwikkeling en heb geoefend met liefde voor mezelf koesteren, valt me pas op hoe belangrijk het inderdaad is om eerst alleen met jezelf gelukkig te kunnen zijn voordat je een relatie aangaat. In moeilijke tijden kunnen vertrouwen op mezelf en op hele leuke momenten kunnen genieten met mezelf en trots kunnen zijn op alle ontwikkelingen voegt zoveel waarde toe aan mijn leven! Dit had ik nooit aan zien komen!

In een relatie, in wat voor relatie dan ook, is het altijd heel makkelijk om anderen de schuld te geven van hoe je je voelt, hoe je vindt dat dingen in je leven gaan en waarom je bepaalde dingen doet. Als je je kut voelt of ergens moeite mee hebt is het zo gemakkelijk om met de vinger te wijzen naar een ander. Ik merk dat ik dit de afgelopen tijd steeds minder vaak heb kunnen doen en toen pas ging de deur naar zelfkennis weer een stukje verder open.

Er zijn in het leven nou eenmaal slechte momenten, maar ook hele fijne momenten. Hiermee om leren gaan is geheel je eigen taak en voordat je jouw manier van omgaan met het leven je eigen hebt gemaakt, moet je wel eerst een hele tijd met jezelf aan de slag. En dat kan het best natuurlijk pas als je ook een tijd alleen hebt durven zijn. Wat ik heel erg vaak zie bij veel stellen is dat de individuen eigenlijk niet alleen durven te zijn. Vaak houden ze dan ook vast aan relatie die ook grote nadelen met zich meebrengen en hun tegenhouden in hun ontwikkeling, maar toch laten ze niet los. Liever een relatie en grote “struggles” dan helemaal alleen zijn, lijkt wel een motto van zoveel mensen in onze huidige samenleving.

Ik vind het zo jammer dat we niet los durven te laten om ons op persoonlijk vlak verder te kunnen ontwikkelen. Het is dan ook geheel onze eigen schuld dat we op den duur in hele ongelukkige relaties verwikkeld raken en heel veel leed te verduren krijgen. Je kan steeds minder goed met elkaar door een deur en veroorzaakt eigenlijk meer pijn dan je in eerste instantie dacht te voorkomen door een relatie aan te gaan.

Hoe mooi zou het zijn als we de angst om alleen te zijn iets meer los zouden kunnen laten en onze ware kern meer zouden kunnen leren kennen. Dan zouden we kunnen ontdekken welke richting we op willen in het leven en waar we gelukkig van worden. Dan zouden we meer kunnen luisteren naar onze eigen stem, meer kunnen doen van wat we zelf willen. Wij zijn ten slotte zelf verantwoordelijk voor ons eigen geluk, die hoort niet van een ander af te hangen.

Kunnen jullie je voorstellen hoe mooi het zou zijn als we een partner zouden aantrekken vanuit een staat van geluk, in plaats van angst, zoals nu vaak het geval is. Ik denk dat liefde die we zien in films dan helemaal niet zo zeldzaam, maar weer de norm zou kunnen worden. Liefde is niet je zo hard mogelijk vastklampen aan de ander in de hoop dat het voor altijd standhoudt. Liefde is samen kunnen groeien als individuen. Elkaar laten en omarmen tegelijk.

 

 

Foto door: Laurence.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s