Dwingen we elkaar monogamie op?

Een van de meest interessante onderwerpen is voor mij altijd de liefde geweest. Ik heb het altijd heel fascinerend gevonden om liefdesrelaties om me heen te bekijken van een afstand en de rollen die mensen op zich nemen in zo’n relatie te bestuderen. Een van de thema’s die misschien wel het meest op de proef wordt gesteld in relaties is natuurlijk monogamie. Ook hier heb ik vaak mijn eigen ideeën over, aangezien het ergens zo erg lijkt te botsen met onze natuur en breuken veroorzaakt tussen geliefden.

Wat maakt het namelijk nou zo moeilijk dat monogamie steeds maar weer een moeilijk af te leggen belofte blijkt te zijn, die door menig men ook weer verbroken wordt op den duur? Kunnen we werkelijk stellen dat onze hersenen nou eenmaal geprogrammeerd zijn voor het hebben van meer dan één partner of dat de spanning voor altijd erin houden gewoonweg een onmogelijke opgave is en we na een tijd nou eenmaal vallen voor de charmes van een ander?

Hoewel ik voor mezelf nog niet helder heb of ik geloof in het idee van “voor eeuwig & voor altijd trouw blijven aan elkaar”, vraag ik me af hoe ik dit principe in godsnaam een liefdespartner op kan leggen. Ik snap dan ook dat mensen gewoonweg maar al te vaak de regels die opgesteld worden verbreken, doordat ze nog lang niet begrijpen hoe ze zelf werkelijk over dit zo simpel lijkend principe nadenken.

Als we eerlijk toe zouden geven aan onze verlangens, dan zouden we denk ik onder ogen kunnen zien dat bewonderd worden door anderen heel positief werkt op ons zelfvertrouwen. Zo zien we elkaar in het begin van een relatie dan ook vaak als een vlekkeloos, uitermate perfect functionerend mens en lijkt het in ons hoofd te ontploffen van de liefdevolle gedachten aan ons partner. Deze periode van verliefdheid werkt op den duur ook weer uit, omdat we steeds meer wennen aan elkaar. De enorme hoeveelheid bewondering van onze partner neemt gangbare proporties aan en gedurende onze relatie komt het dan nog wel eens voor dat er door andere mensen in ons leven weer een enorme hoeveelheid bewondering wordt gestort over ons heen. De bewondering die we ergens misschien ook een beetje zijn gaan missen, omdat we inmiddels gewend zijn geraakt aan onze partner die ook maar gewoon een mens met mooie en minder kanten blijkt te zijn.

Is het hierom, dat we uiteindelijk als een blok vallen voor de plotselinge genegenheid van een ander die we voor een tijdje wellicht in mindere mate hebben ontvangen of zelfs hebben moeten missen? Of is het gewoon een onrealistische verwachting dat we ervan uitgaan dat we de rest van ons leven met één bepaald persoon zouden kunnen doorbrengen? In ieder geval trouw blijven aan elkaar gedurende een relatie dan..

Ik weet het nog niet zo. Ik heb het idee dat we dit moeilijk voor anderen kunnen bepalen, ook al besluiten we samen een relatie aan te gaan. Ik geloof dat het, het allerbelangrijkste is om eerst voor jezelf duidelijk te hebben waar jou behoeftes liggen. Je zou eerst bij jezelf na kunnen gaan wat voor band je op dit moment hebt en zou willen hebben met het andere (of eventueel hetzelfde) geslacht. Heb je bijvoorbeeld als vrouw zijnde veel mannelijke vrienden en koester je ook voor ieder van hen evenveel liefde? Hoeveel liefde en aandacht heb je als man zijnde te besteden aan de vrouwen in je leven? Als je denkt dat je eigenlijk wel je handen vol te gaan hebben aan één genegen relatie zou je in eerste instantie kunnen beginnen met een monogame relatie. Als je merkt dat je in elke relatie toch de verleiding niet kan weerstaan om ook genegenheid te zoeken bij andere mensen dan je partner, kan dit iets zijn waar je in je huidige levensfase goed bij voelt en kan je dit eerlijk bespreken met je partner.

Dit soort onderwerpen niet bespreekbaar maken, maakt niet dat ze er niet zijn. Tuurlijk kan het zijn dat je liever één partner hebt in een relatie, maar dat je niet gelukkig bent met je huidige partner. Ook dit is weer een heel thema op zich, maar het komt allemaal weer neer op communiceren met elkaar. Het is namelijk veel erger als we ons allemaal als monogaam voordoen en vervolgens moeten liegen tegenover onze partners. Misschien is het om de kans op een relatie niet te laten lopen, aangezien mensen toch vaak wel even schrikken van polygamie. Toch is het gekwetst worden in je vertrouwen in de ander een veel grotere trauma dat hechtingsproblemen met zich meebrengt in de rest van je leven.

Ieder van ons maakt zijn of haar eigen proces op het gebied van liefde door. Of dat nou in monogamie of polygamie of andere vormen is. Het belangrijkste is het oprecht en eerlijk uitspreken van je eigen behoeftes in het leven. De behoeftes van de één horen niet ten koste te gaan van het vertrouwen van de ander. Zo betekent dit ook dat je niet je eigen behoeftes kan opdringen aan je partner. Jij kan in een monogame relatie willen zitten, maar je kan er niet van uitgaan dat je partner dat ook wilt. Je kan er wel voor kiezen om voor een monogame partner te gaan, wat betekent dat je je huidige of potentiële partner moet laten gaan. Het niet willen accepteren van de behoeftes van elkaar, zorgt op den duur namelijk alleen maar voor meer leed. We zijn hier ten slotte allemaal om te groeien en elkaar te laten groeien.

 

 

Foto door: Pablo Heimplatz

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s